Monday, October 14, 2013

Manual Medicin η επιστήμη





 « The doctor of the future will give no medicine, but, will interest her or his patients in the care of the human frame, in a proper diet, and in the cause and prevention of disease»
                                 (Thomas Edison, 1847- 1931)




                             Η επιστήμη  Manual Medicin                

                 ( χειροιατρική -  χειροθεραπευτική )



Στις αρχές του προηγούμενου αιώνα στην Αμερική ( με προγενέστερες ελληνικές, ασιατικές και ευρωπαικές επιρροές) αναπτύχθηκαν και εμπεριστατώθηκαν επιστημονικά, επιστήμες υγείας, παράλληλα με τη γνωστή σε όλους μας Ιατρική, που σαν κύριο στόχο είχαν την πρόληψη και διατήρηση της υγείας, όπως η Οστεοπαθητική-, Χειροπρακτική-, και Φυσιοπαθητική- Ιατρική, προσεγγίζοντας τα θέματα υγείας με πιο ολιστικό τρόπο, όπως άλλωστε και η υγεία από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας ορίζεται (WHO definition of health).
Στην επιστήμη λοιπόν Manual Medicine (Χειροπρακτική – Οστεοπαθητική), η σπονδυλική στήλη και τα άκρα παίζουν τον πρωτεύοντα ρόλο στην σωματική υγεία ενός ατόμου και μαζί με τη διατροφή και την ψυχική ισορροπία αποσκοπούν στη διατήρηση της υγείας (triad of health, Goodheart 1969).

                                                             Ψυχή
                                                           (mental)



             Σωματική δομή                                                      Διατροφή
             (structural)                                                             (chemical)



Αντιλαμβανόμαστε ότι η αλληλεπίδραση του κάθε επιπέδου υγείας είναι προφανής. Για παράδειγμα, ο φόβος (ψυχή) δημιουργεί απελευθέρωση αδρεναλίνης (chemical), η οποία αυξάνει την τάση των σκελετικών μυών (structural) για την αντίδραση freight ή fight, ή ένταση στον αυχένα (structural) μπορεί να δημιουργήσει χρόνιο πονοκέφαλο και κατάθλιψη (mental) με πιθανή αύξηση της πίεσης (chemical)  (Applied KinesiologyGoodheart et Al, 1970).

Ως σωματική δεισλειτουργία ορίζεται η περιορισμένη ή η αλλοιωμένη λειτουργία του νευρομυοσκελετικού συστήματος με αλλαγή σύστασης των ιστών, ασυμμετρία, περιορισμό κίνησης και πόνο (T.A.R.T).
Κατά τη σωματική δυσλειτουργία έχουμε την ακόλουθη παθολογία (Vertebral Subluxation Complex) στη σπονδυλική στήλη


1. Κινησιοπαθολογία: Αλλαγή της θέσης στο χώρο (Posture Distortion) με αυξανόμενη γήρανση του σκελετού, οι αρθρώσεις, μύες, δίσκοι, χόνδροι καταπονούνται και ρίγνυνται, μειωμένο εύρος κίνησης.
Η αλλοίωση της ορθής στάσης στο χώρο απαιτεί περισσότερη ενέργεια για σταθερότητα, εμφανίζοντας κλινικά κόπωση και υπερτονία.

2. Νευροπαθολογία: Πιθανή πίεση νευρικών ριζών οδηγεί σε περιορισμό της αιματικής ροής των νεύρων, αύξηση της τάσης παρασπονδυλικά και περιφερειακά, αλλοίωση της ομοιόστασης και συνοδά οργανικά ενοχλήματα.

3. Ιστοπαθολογία: Φλεγμονώδεις καταστάσεις με συνοδά οιδήματα, ερυθρότητα, θερμότητα, πόνο και περιορισμένη κίνηση των οστών. Αποτέλεσμα η δημιουργία ουλώδους ιστού με περιορισμό της ελεύθερης κίνησης της επί πολλοίς και εν τω βάθει περιτονίας και περαιτέρω δυσλειτουργίες.

4. Μυοπαθολογία: Οι μύες δουλεύουν σκληρότερα και απαιτούν περισσότερη ενέργεια να διατηρήσουν την ορθή στάση μέσα από τροποποιημένα- δυσλειτουργικά πατέντα κίνησης (Compensative patterns of motion) σε ώμους, ισχύα, γόνατα, αστραγάλους και με  περαιτέρω κακώσεις αυτών.

5. Παθοφυσιολογία: Ασθένεια (Dis-ease) με επέκταση προβλημάτων στον υπόλοιπο οργανισμό, αύξηση γήρανσης, αλλοίωση συνδεσμοδισκικών υλικών και πλέον περιορισμένη δυνατότητα ανταπόκρισης σε σωματικά – φυσικά, χημικά- διατροφικά και ψυχικά φορτία.




Θεωρητικά, η επιστήμη αποσκοπεί στην βελτίωση- αλλαγή της δομής. Ως δομή, κεντρικά, ορίζεται η ελάχιστη λειτουργική ενότητητα της σπονδυλικής στήλης (Vertebron- Frisch 1983), αποτελούμενη από δύο σπονδύλους, τις παρασπονδυλικές αρθρώσεις, το μεσοσπονδύλιο δίσκο, τους νευρικούς ραχιαίους και κοιλιακούς κλάδους με τα αντίστοιχα δερμοτόμια, μυοτόμια, σπλαχνοτόμια, ενώ, περιφερειακά, ως ελάχιστη  λειτουργική δομή (Arthron) ορίζεται η κάθε περιφερική άρθρωση πλέον των μυών και συνδέσμων που την περιβάλλουν.
  Η Υγεία, σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας         (WHO) ορίζεται ως η κατάσταση πλήρους σωματικής, ψυχικής     και κοινωνικής ευεξίας και όχι μόνο η απουσία ασθένειας ή
αναπηρίας. Επομένως, η ικανότητα ενός ατόμου να ανταποκρίνεται σε φυσικά – σωματικά, χημικά – διατροφικά και ψυχικά φορτία (stress) προκύπτει από την κατάσταση υγείας αυτού και η βελτίωση αυτής της ικανότητας μας οδηγεί στην πρόληψη.

Στην πρωτογενή πρόληψη εμπίπτουν όλα τα προγράμματα και οι ενέργειες (γενικές οδηγίες) που απευθύνονται στο γενικό πληθυσμό για την προαγωγή της υγείας, όπως αυτή ορίζεται ανωτέρω.
Στη δευτερογενή πρόληψη περιλαμβάνονται όλα τα προγράμματα και οι ενέργειες έγκαιρης παρέμβασης, διάγνωσης και θεραπείας που απευθύνονται προς τα άτομα και τις ομάδες υψηλού κινδύνου.
Επομένως, οι ενέργειες που αποσκοπούν  στη βελτίωση της σωματικής, διατροφικής και ψυχικής κατάστασης του πληθυσμού ανήκουν στο δευτερογενή τομέα της πρόληψης.
Οι ενέργειες αυτές ορίζονται ως εξής:


1.    Εμβιομηχανική – λειτουργική αξιολόγηση σπονδυλικής στήλης, λεκάνης και άκρων

2.    Εργομετρία- Εργοφυσιολογία για έλεγχο μυικής δύναμης – μυικής συναρμογής


3.    Διατροφή


4.    Ψυχολογική υποστήριξη, ψυχική υγεία


Στον τομέα της Εμβιομηχανικής και λειτουργικής αξιολόγησης της σπονδυλικής στήλης και των άκρων η επιστήμη Manual Medicin συμβάλλει με αποφασιστικό και πρωτοποριακό τρόπο ως εξής:

a) Τηλεμετρία
Αξιολόγηση της κινητικότητας της σπονδυλικής στήλης για την αποκάλυψη – εντοπισμό υπερκινητικών ή/και υποκινητικών λειτουργικών δομών

b) Νευροσκόπηση-Θερμομετρία (Nervo-scope technique)
΄Ελεγχος δυσλειτουργιών σπονδυλικής στήλης για την αποκάλυψη πιθανών πιέσεων νευρικών στοιχείων (Vertebral Subluxation Complex)

c) Ενεργοποιητική προσαρμογή ( Activator methods- Low Force Chiropractic)
Επιβεβαίωση και περαιτέρω έλεγχος δυσλειτουργικών μονάδων

d) Βιομετρία
Ανάλυση Στάσης σώματος  (Posture analysis) σε δύο επίπεδα

e) Όρια Σταθερότητας  – Πελματογραφικός έλεγχος (limits of stability)
Μετρήσεις που βελτιώνουν την ασφάλεια και προλαμβάνουν τον τραυματισμό
Μέσω των ανωτέρω τεχνικών μπορούμε να αποκαλύψουμε υπερκινητικές – υποκινητικές δομές της σπονδυλικής στήλης, δυσλειτουργίες αυτής και του νευρικού συστήματος, υπερτονικά – υποτονικά μυικά συστήματα (Muscle chain reaction).
Να σημειωθεί ότι μέσω των πολλαπλών ανωτέρω μεθόδων που λειτουργούν συμπληρωματικά και ως ολότητα, σκοπός είναι η  αποφυγή λαθών και η  σωστή εκτίμηση της λειτουργικής κατάστασης της σπονδυλικής στήλης, λεκάνης και άκρων.



« Όσο μεγαλύτερη η παρεκτόπιση του έβδομου αυχενικού, τόσο χειρότερη η γενικότερη κατάσταση της υγείας των εξεταζομένων» (Spine, 2005).

« Σπονδυλικός πόνος, πονοκέφαλος, διάθεση, αρτηριακή πίεση, σφυγμός και πνευμονική χωρητικότητα ανήκουν στις πιο εύκολα επηρεαζόμενες λειτουργίες από τη στάση» (American Journal of Pain Management , 1994)

« Η κακή στάση μπορεί να αυξήσει την αρτηριακή πίεση. Μελέτες δείχνουν νευρική σύναψη μεταξύ των μυών του αυχένα και του μηχανισμού της υπέρτασης» (The Journal of Neuroscience, 2007)

Σπλαχνικά σύνδρομα οφειλόμενα σε δυσλειτουργίες σπονδυλικής στήλης (σπονδυλογενή σπλαχνικά σύνδρομα Lewit  1983).

        Ας σημειωθεί ότι οι διαταραχές της ατλαντοινιακής –          ατλαντοαξονικής διάρθρωσης (ανώτερη αυχενική μοίρα) έχουν επίπτωση στην εμβιομηχανική της λεκάνης, επηρεάζοντας το μυικό τόνο των προσαγωγών με ευκολότερη κόπωσή τους και τελικό τραυματισμό τους (Lewit, Manuelle Medizin 1983).


 Διαταραχή των σπονδυλικών μονάδων στην περιοχή του 3ου οσφυικού έχουν σαν αποτέλεσμα τη διαταραχή του τόνου του τετρακεφάλου με συνέπεια ευκολότερου τραυματισμού του και πιθανή δημιουργία επιγονατοδομηριαίου συνδρόμου (προφ. συζήτηση Μπάκας 1992 – συνέδριο Φυσικής Ιατρικής και Αποκατάστασης)

No comments:

Post a Comment